First Sunlight in the Morning

((เรื่องราวต่อไปนี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์))


กีฬาสี 2551 #1
เรื่องราวก่อนกีฬาสี

********************

โรงเรียนลูกบาศก์กำลังจะจัดแข่งกีฬาสี...

ตอนแรกที่ปราบได้ยินถึงเรื่องนี้จากผ.อ. เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร
เพราะเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ที่โรงเรียนจะมีกีฬาสี

และก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ ตอนที่เห็นชื่อของตัวเองอยู่บนรายชื่อ
นักกีฬาสีขาว

เรื่องเดียวที่คงจะพออยู่ในหัวของปราบตอนนั้น คงเป็นความโล่งอก
ที่ในใบประกาศ ไม่ได้เขียนหราว่า "นางสาวปุณยนันท์ ศศบดี" เสียมากกว่า
ปราบรู้สึกดีใจเป็นบ้า ที่คนสุ่มรายชื่อไม่ใช่ห้องทะเบียน แต่เป็นผ.อ.

สิ่งที่ทำให้รู้สึกแปลกใจ คือกฏข้อที่บอกให้ครูต้องร่วมแข่งขันกับนักเรียนด้วยมากกว่า...
เขาไม่รู้ว่าที่โรงเรียนอื่นมีกฏแบบนี้ไหม แต่สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นกฏที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย


เขาเข้าไปยังห้องประชุมกีฬาโดยที่ยังไม่รู้ว่ามีกีฬาอะไรให้ครูแข่งได้บ้าง

ว่ายน้ำ....เป็นตัวเลือกแรกที่โดนตัดทิ้ง ให้ตายเขาก็คงบังคับตัวเองให้ใส่ชุดว่ายน้ำ
ต่อหน้าคนอื่นไม่ได้แน่ๆ

และพอทำเช่นนั้น ชื่อของเขาก็ลงไปอยู่ในลิสต์รายชื่อนักกีฬาบาสเก็ตบอลผสมทันที
เพราะในตอนนั้น ผ.อ.ยังไม่เปิดให้ครูลงแข่งมวยทะเล

หลังจากที่ผ.อ.ประกาศให้มีแข่งมวยทะเลระหว่างครูชาย ปราบแอบเสียดายนิดหน่อยที่
แต่ละสี ส่งตัวแทนได้แค่สีละคน  เพราะเขาคิดว่า
ต่อให้หมัดเขาจะไม่หนัก แรงเขาจะไม่มาก แต่ถ้าเรื่องการทรงตัว เขาคงไม่แพ้ใคร
มันจึงออกจะน่าเสียดาย

แต่เขาก็ตั้งใจว่าจะช่วยเป็นคู่ซ้อมให้ครูรันตร์นะ...


*************


...อันที่จริง ในสมัยเรียน ปราบไม่ค่อยยินดียินร้ายกับคำว่า "กีฬาสี" เลยสักนิด...

แต่เมื่อมาเห็นความกระตือรือร้น ความตั้งใจ และประกายในดวงตาของเหล่านักเรียน...
ปราบจึงเริ่มคิดว่า...บางที...กีฬาสีของโรงเรียนลูกบาศก์ อาจจะไม่ใช่อะไรที่เขา
รู้จักมาก็ได้...

แล้วก็...


"วินด์กับแมนอย่าปล่อยให้ลอยนวลนะ เอามาแข่งกีฬาด้วย"

คำพูดของไทย ทำให้ปราบที่สังเกตการณ์อยู่หลังห้อง ลอบยิ้มกับตัวเองอย่างเงียบๆ...

และนั่นก็เป็นวินาทีที่เขาคิดว่า ยังไงก็จะหาทางเอาตัวรวินท์มาลงแข่ง
ไม่รายการใดก็รายการหนึ่งให้ได้...

เพราะมันไม่จำเป็นต้องหันหลังให้กับคนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเรา...

ต่อให้รู้ว่าเป็นเรื่องยาก แต่ปราบก็รู้สึกว่า ถ้าหากรวินท์รู้สึกตัวเร็วๆก็คงดี...


*************

ปราบมารู้สึกตัวว่าตัวเองคิดผิดเป็นที่สุดที่พูดออกไปว่า
"ให้ผมแข่งอะไรก็ได้ แต่ขอไม่ลงแข่งว่ายน้ำได้ไหมครับ..."
ก็ตอนที่ครูเคนนัดซ้อมทีมบาสเก็ตบอลของสีขาวหลังเลิกเรียนวันหนึ่ง...

เปล่า....วันที่ซ้อม ไม่ใช่วันฝนตก เพราะงั้นครูเคนจึงไม่ได้กลายร่าง...

เปล่า....มันไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เขาไม่ค่อยได้เล่นกีฬาหนักๆแบบนี้ ทำให้
เหนื่อยจนเรียกได้ว่าหอบทุกครั้งที่ซ้อมด้วย...

และเปล่า....มันยิ่งไม่เกี่ยวกับความวิตกที่ต้องใส่กางเกงขาสั้นที่เขาไม่ชอบนักหนา
ลงแข่งด้วย เพราะเขาตั้งใจไว้แล้วว่าหัวเด็ดตีนขาดยังไง เขาก็จะยืนกรานใส่กางเกงวอร์ม
ให้ได้....

ไอ้ที่ทำให้เขารู้สึกคิดผิดเป็นที่สุดน่ะ....

"ครูปราบ รับค่ะ!!!!"

เสียงร้องของครูอุน...มาพร้อมกับดวงหน้าที่กำลังตื่นเต้นเต็มที่...

และปฏิกิริยาของปราบ....

"!!!!!!!!!!!!"

...ก็คืออาการผงะ สะดุ้งสุดตัวจนลืมวิ่ง จนลูกวิ่งผ่านหน้าไปกระทบกับผนังอีกด้าน
สะท้อนมากระแทกหัวคนขวัญหนีเข้าอย่างแรง...

ปึ้ก!!

"กรี๊ดดดด ครูปราบ!!!!"

และเสียงหวีดของครูอุนอุน ก็ไม่ช่วยให้ปราบรู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่เลยสักนิด...จริงๆนะ....(TTvTT)


"เป็นไงมั่งน่ะครู?"

เย้เยที่อยู่ใกล้ๆเดินมาถามปราบที่ยกมือมากุมหัว แต่ผู้เป็นครูก็ส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรครับ เท่านี้เอง"

"เท่านี้เองแต่โดนไปหลายทีเหมือนกันนะครู ตะกี้ก็เข้าหน้าเต็มๆเลยนี่ครับ"

".....;;"

จะเก็บอาการไป สักขีพยานก็เต็มคอร์ท ขนาดวินด์ที่ยืนอยู่มุมสนามในฐานะตัวสำรอง
ยังหันหน้าหนีไปทางอื่น และปราบก็รู้สึกว่าภายใต้หน้านิ่งๆนั่น นายรวินท์คงกำลัง
กลั้นขำแทบตายอยู่แน่ๆ....

"ขอโทษครับ..."

ปราบพึมพำ พร้อมกับรู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นนักกีฬาที่น่าสมเพชที่สุดในโลก...


"แบบนี้ทำไงดีครับครูเคน?"

เย้เย เซ็นเตอร์ของทีมผสมหันไปถามครูเคนที่เป็นทั้งฟอร์เวิร์ด และกึ่งๆคนคุมทีมผสมด้วย...


"อืม...ถ้างั้นครูปราบไปพักซักครู่ก็แล้วกันครับ..."

ครูเคนเว้นช่วงไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดสิ่งที่ปราบไม่อยากได้ยินที่สุด...


"หายเหนื่อยแล้ว ก็มาฝึกส่งลูกกับครูอุนอุนสองคนก็แล้วกันนะครับ" (^_,^)+

****************

ครูอุนตามไปซ้อมต่อให้ถึงในฝันแน่ปราบ หึๆ

HAPPY BIRTHDAY ครูรันตร์ล่วงหน้าด้วยค่ะ ขอโทษทีนะคะที่ทำอะไรให้ไม่ทัน
TT^TT

ป.ล. แอบเขียนแยกเป็นข้อๆแบบผปค.ครูกวี แหะๆ..