First Sunlight in the Morning

เขียนไว้ได้ซักพักแล้วค่ะ แต่ไม่กล้าเอามาโพสต์ที่นี่
แต่ไหนๆก็ไหนๆ มาถึงขั้นนี้แล้ว เอาฟิคนี้มาลงคงไม่เป็นไรแล้วมั้ง...?
(ผ.อ.คงทำใจได้แ้ล้วล่ะ...<<ดูมัน)

ย้ำตัวหนาๆ

ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ยังอยู่บนรากฐานของความเคารพนับถือ
ถ้าหากมันมีตรงไหนที่ชวนจิ้น ถือว่าเป็นความผิดของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว

*****************

Will you be smiling tomorrow?

 
“แล้วหลังจากปั้นนุ่นให้เป็นก้อน เราก็วางมันลงไปตรงกลางผ้า แล้วก็มัดด้วยเชือกแบบนี้...”

ปราบผูกเชือกมัดก้อนผ้าให้แน่นก่อนจะชูให้นักเรียนดู

“แล้วหลังจากเติมหน้าเติมตาให้มัน...เราก็จะได้เทรุเทรุโบสุเอาไว้ไล่ฝนแล้วล่ะครับ”

ครูผู้สอนวิชาภาษาญี่ปุ่นมองเหล่านักเรียนที่กำลังผูกคอตุ๊กตาไล่ฝนของตน
ด้วยริบบิ้นสีต่างๆพลางเติมแต่งหน้าตาให้มัน แล้วก็อธิบายต่อไปด้วยว่า

“บางท้องถิ่นยังเชื่อด้วยว่า ถ้าหากต้องการขอฝน ให้ผูกตุ๊กตาไล่ฝนให้ห้อยหัวลง
ผมยังเคยได้ยินบางคนใช้ผ้าสีดำทำตุ๊กตาไล่ฝน เพื่อขอให้ฝนตกด้วย”


คำอธิบายของปราบเรียกความสนใจจากนักเรียนได้พอสมควร เขาได้ยินสตาร์พึมพำอย่างสงสัยว่า
ตุ๊กตาไล่ฝนสีแดง จะไล่ฝนได้แรงขึ้นสามเท่าไหม? อืม...วันหลังคงต้องลองดูบ้างเสียแล้ว...


หลังจากเลิกคาบในวันนี้ เหล่านักเรียนวิชาภาษาญี่ปุ่นจึงมีตุ๊กตาไล่ฝนที่ผูกคอด้วยริบบิ้นลวดลาย
แปลกตาที่ทำจากผ้าของกิโมโนเก่าที่ปราบเป็นคนไปเสาะหา ติดมือกลับบ้านกันไปคนละตัว


แล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นผลจากตุ๊กตาไล่ฝนที่เด็กนักเรียนและตัวเขาเป็นคนทำด้วยหรือเปล่า
ฝนที่พยากรณ์อากาศบอกว่าจะตก ก็กลับหายไปเสียเฉยๆ แต่ถึงกระนั้น
ก่อนเมฆสีเทาที่ดูหนักอึ้งก็ยังคงลอยต่ำอยู่บนท้องฟ้า...ทำให้บรรยากาศชวนอึมครึมอยู่ไม่น้อย...



บรรยากาศ...เช่นเดียวกับใบหน้าของใครบางคน...เมื่อปราบกลับไปถึงห้องพักครู....



 “ครูเคนดูอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วนะคะ...”

ครูเอม...พี่ใหญ่ผู้ใจดีของเหล่าครูมองครูแนะแนวที่นั่งทำหน้าเรียบเฉยผิดกับใบหน้าที่มักฉายแววอบอุ่น
อยู่เสมอด้วยแววตาเป็นห่วงนิดๆ...

 “เราลองเปิดเพลงฟามิงโก้เปลี่ยนบรรยากาศดูไหมคะ?”

ครูซันกับครูกวีที่อยู่ตรงนั้นด้วยหันมามองหน้ากัน
ครูซันนั้นออกอาการเหวออย่างเห็นได้ชัด

 “เอ้อ...คงไม่ดีมั้งครับ...” ครูกวีเอ่ยตะกุกตะกัก

 “ผมก็ว่าปล่อยครูเคนแบบนั้นดีกว่ามั้งครับ...” ครูซันสนับสนุน

ครูเอมจึงหันมามองปราบที่เพิ่งเดินเข้ามาเหมือนจะขอความเห็น...ชายหนุ่มมองไปที่เพื่อนครูรุ่นพี่
ที่เข้าโหมดวันฝนตกไปครึ่งหนึ่งแล้ว ก่อนจะทำหน้าลำบากใจ...

 “ผมว่าผมเห็นด้วยกับครูกวี ครูซันนะครับ....”

ต่อให้ยามปรกติ ครูเคนจะเป็นคนอบอุ่นและเป็นที่พึ่งให้คนอื่นได้ขนาดไหนก็ตาม...
ครูเคนยามฝนตก...ก็ไม่ใช่คนที่คุณอยากจะมีเรื่องด้วยแน่ๆ....
....ไม่สิ...อย่าว่าแต่มีเรื่องเลย...แค่จะให้เข้าไปทักตอนนี้ เขาคงยังต้องขอคิดอีกหลายๆ
รอบ ว่าควรจะเริ่มพูดยังไงดี....


แปลกดีเหมือนกันนะ ที่อารมณ์ของคนเราเปลี่ยนได้ในชั่วเสี้ยววินาที...
แถมชนวนที่ทำให้เกิด ก็เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาิติที่เป็นเรื่องปรกติวิสัยโลก...

คนบางคนรู้สึกสดชื่นเมื่อเห็นพระอาทิตย์ขึ้น...กระฉับกระเฉงในวันฟ้าใส...
ส่วนคนไกลบ้านบางคนก็เหงาขึ้นมาได้อย่างจับใจ เวลาพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า....


....และก็ดูเหมือนว่า...ครูแนะแนวของโรงเรียนลูกบาศก์...ก็จะโดนอิทธิพล
ของฟ้าฝนนั่นเข้าให้ด้วยเหมือนกัน.....


ปราบมองชายหนุ่มสูงวัยกว่า แล้วก็เผลอขมวดคิ้ว

ทั้งที่ปรกติ...ดูเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรให้ร้อนใจแท้ๆ....

เขาต่างหากที่มีเรื่องอะไรเยอะแยะอย่างกับภูเขา จนต้องไปขอคำปรึกษาจากครูเคน
และทุกครั้งก็จะได้ข้อคิดดีๆที่เป็นประโยชน์กลับมา...

แต่พอเวลาแบบนี้ ตัวเองกลับช่วยอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย...



ถ้าทำอะไรซักอย่างได้....ก็คงดี........



“ปราบ? ทำอะไรอยู่น่ะ?”

ผู้เป็นพี่สาวเอ่ยถาม เมื่อเห็นเจ้าน้องชายกำลังผูกอะไรกับกรอบหน้าต่างบ้าน....
และเมื่อร่างสูงถอยออกมา...ตุ๊กตาไล่ฝนสีขาวก็กำลังส่งยิ้มให้กับเธอพลางโยกตัว
ไปตามลม...

 “ตุ๊กตาไล่ฝน?”

 “วันนี้สอนทำตุ๊กตาไล่ฝนตอนท้ายคาบ บอกปิ่นแล้วนี่?”

 “ก็ใช่...”
มีหรือที่เธอจะลืม ก็เธอเป็นคนสอนปราบทำเองกับมือ หลังจากที่นักเรียนคนหนึ่ง
มาขอให้ปราบช่วยสอนวิธีทำให้เองนี่นา

 “แค่ไม่คิดว่าจะแขวน...”

เพราะปราบก็เหมือนเธอ...ออกจะค่อนไปทางชอบฝนเสียด้วยซ้ำ...ทุกครั้งที่ฝนตก สองคนพี่น้อง
จะนั่งเงียบๆฟังเสียงฝนกระทบกับหลังคา...พื้นหญ้า...และฟังเสียงกบและพลพรรคนักร้องประสานเสียง
ในสวนแข่งกันร้องเสียงดัง...ถึงจะเฉอะแฉะ แต่ก็ไ่ม่เคยคิดว่าไม่อยากให้ฝนตก....

...ไม่เคยจำเป็นต้องแขวนตุ๊กตาไล่ฝน...

ปิ่นมองน้องชายของตนเหมือนจะถาม...แต่ปราบก็ไม่ได้อธิบายอะไรมากกว่านั้น...
ผู้เป็นน้อง เพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่าง...ทอดสายตาไปยังท้องฟ้าที่ยังครึ้มเมฆ...


...ต่อให้คืนนี้จะไม่ได้ยินเสียงฝน...

แต่....ถ้าหากพรุ่งนี้อากาศสดใส...แล้วใครบางคนจะรู้สึกดีขึ้น...มันก็คงดี....

*****************

Will you be smiling tomorrow...? 

Fin.

-Free Talk-

เห็นครูหลายท่านเลยที่ไม่ชอบฝน
จริงๆแล้วคิดว่าถ้าปราบรู้ ก็คงอยากจะแขวนให้ครูท่านอื่นๆเหมือนกัน
เพียงแต่ตอนนั้นอาจจะยังไ่ม่รู้ แล้วก็มีครูเคนนี่แหละที่เห็นออกอาการชัดที่สุด
มันก็เลยออกมาอีหร็อบนี้...

ถือเป็นระเบิดอีกลูกไหมเนี่ย? (กร๊าก)

ก็ดันเป็นซะแบบนี้นั่นแหละ เราถึงคิดว่าดีแล้วที่เรากำลังจะไปเป็นล่าม ไม่ได้เป็นครูในชีวิตจริง! (ฮา)

มีเปลี่ยนบทพูดของครูเอมจากของเดิมนิดหน่อย ถ้ามีตรงไหนอยากให้แก้ บอกได้นะคะ ^^

ไปสางงานต่อล่ะค่ะ โค้งสุดท้าย งานอย่างกับภูเขาเลากา อ่ะฮึก
แอบเฟลเล็กๆ  เขียน Syllabus แล้วโดนอาจารย์สับแหลกกลับมา...TT^TT