[CS] SS - Talk
posted on 11 Nov 2009 21:21 by asahina in CubicSchoolต่อเนื่องจากฟิค [CS]SS กอด 1
HBD ครูนัดและหนูเร็นเร็น
****************************************
Talk
Character: ปราบ, ครูนัด, คุณโอกิ(oc), ปิ่น(oc)
"ครูนัดเขา....เป็นคนน่ารักดีนะครับ"
หลังจากขึ้นรถมาได้ครู่หนึ่ง จู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้น ทำให้ผมอดรู้สึกแปลกใจขึ้นมานิดหน่อยไม่ได้
"ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ"
ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าผมกำลังแปลกใจเรื่องอะไร จึงรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน
ก่อนจะเปลี่ยนไปอธิบายเป็นภาษาญี่ปุ่น
คงเพราะกลัวผมจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
"แค่รู้สึกว่า ครูนัดให้ความรู้สึกน่ารักเป็นธรรมชาติ ทำให้คนรอบข้างสดใส ก็เท่านั้นแหละครับ เป็นการพูดอย่างเป็นกลาง ไม่ได้ชมเพราะมีเบื้องหน้าเบื้องหลังหรอกนะครับ"
"ครับ"
ผมยิ้มให้
จากประสบการณ์ทำให้ผมรู้ว่าคุณโอกิไม่ใช่คนที่จะทำตัวรุ่มร่ามกับผู้หญิง
การที่พูดแบบนี้ก็แค่เป็นการอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างเป็นกลางเท่า
นั้น....
"ครูนัดเป็นคนน่ารักจริงๆนั่นแหละครับ คุยด้วยแล้วทำให้สบายใจดี..."
ผมอดยิ้มไม่ได้ เมื่อความคิดย้อนนึกถึงคำพูดของครูนัด ที่บอกว่า ถ้าหากมีเรื่องไม่สบายใจอะไร ก็บอกกับเธอได้
"แต่ว่า...ช่วงนี้ไม่รู้ว่าครูนัดมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า...เวลาอยู่คนเดียว ดูครูนัดทำหน้าเศร้าๆ...."
"โทรศัพท์ไปสิครับ"
"แต่...วันนี้ผมก็ถามครูนัดแล้วว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า...แต่ครูนัดก็บอกว่าไม่มีอะไร...."
"ครูนัดอาจจะไม่อยากพูดถึงสิ่งที่อยู่ในใจ..."
คุณโอกิพูด ขณะที่สายตายังไม่ละจากยวดยานบนท้องถนน...
"แต่บางที แค่ได้พูดถึงเรื่องสัพเพเหระกับคนที่ปรารถนาดีต่อเรา ก็ทำให้สบายใจขึ้นได้นะครับ?"
....นั่นสินะ....
ผมได้แต่แค่นยิ้มออกมา....
ไม่นาน...ซอยบ้านของผมก็อยู่ในระยะมองเห็น ก่อนรถที่มีคุณโอกิเป็นคนขับจะจอดเทียบหน้าประตูบ้าน
"ขับรถระวังด้วยนะครับ"
ผมไม่ลืมกำชับเช่นนั้นหลังเอ่ยขอบคุณคุณโอกิ ซึ่งยิ้มให้ผมเป็นคำตอบ ก่อนจะขับรถจากไป....
.....คนที่ไม่ยอมพูดสิ่งที่อยู่ในใจ....คงไม่ใช่แค่ครูนัด........
ใครบางคน...เคยกล่าวเอาไว้...
ยามที่หัวใจหม่นหมอง...รู้สึกหนักหน่วงราวกับในอกถูกถ่วงเอาไว้ด้วยตะกั่ว
จนรอยยิ้มฝืดฝืนเสียจนไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าอะไรกันคือความสุขที่เคยเติมเต็มหัวใจ
ช่วงเวลานั้น...คือช่วงเวลาที่กว่าจะผ่านขวบวันไปได้....มันช่างยากเย็นเหลือเกิน
แต่กระนั้น.....
น่าแปลก...ที่ในช่วงเวลานั้น....แค่เพียงรู้ว่ามีใครบางคนยังอยู่ข้างๆ และเป็นกำลังใจให้
เพียงแค่เรื่องสัพเพเหระอันหาสาระไม่ได้....ก็ทำให้รู้สึกเหมือนได้สายน้ำชโลมหัวใจ....
.....ไม่ต้องห่วง.....ไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะ......
ยามที่หัวเราะไปกับเรื่องไม่เป็นชิ้นเป็นอัน....รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงกระซิบปลอบใจเช่นนั้น....
"คุณโอกิ...."
ขอบคุณนะครับ....
ตอนนี้ผมอยากเป็นฝ่ายทำแบบนี้ให้กับคนอื่นบ้าง....
****************************
"สวัสดีค่ะ? ครูปราบ?"
"อ๊ะ...เอ่อ...สวัสดีครับ..."
เสียงของครูนัดดาวดีฟังดูไม่ค่อยแน่ใจ...ก็แน่ล่ะ...ถึงเราจะเคยแลกเบอร์มือถือกันเอาไว้ แต่ก็ไม่เคยโทร.หากันเลยสักครั้ง...
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
เอาไงดี....พอเอาเข้าจริง มันก็พูดยากเหมือนกันนะ...การชวนคนอื่นคุยเนี่ย....
"ผมตรวจข้อสอบเสร็จแล้วล่ะครับ ครูนัดทำคะแนนได้ไม่เลวเลยล่ะครับ"
"จริงหรือคะ? ดีใจจัง"
"โดยเฉพาะข้อขมวดคิ้วจนคิ้วย่น"
เสียงครูนัดหัวเราะเบาๆดังขึ้นมาให้ได้ยิน และนั่นก็ทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาหน่อย แบบนี้น่าจะเป็นสัญญาณที่ดี...
"ผมเพิ่งนึกได้ล่ะครับ ว่าในBleachภาคนิยาย ตอนบทบรรยายถึงหัวหน้าฮิทซึกายะ โทชิโร่ มีคำนี้โผล่มาหลายหนเลยทีเดียว"
"ชิโร่จังน่ะหรือคะ?"
"ครับ...จนพี่สาวผมบอกว่า เป็นแบบนี้คงได้แก่ก่อนวัยจริงๆแน่"
"ดีจัง...นัดอยากอ่านได้อย่างครูปราบกับพี่สาวจัง..."
"เอาไว้อาทิตย์หน้า เราลองมาอ่านกันดูไหมล่ะครับ?"
"จะไหวไหมคะเนี่ย..."
"ลองดูก็ได้ครับ ไม่ยากขนาดนั้นหรอก"
"จริงสิ ครูปราบได้ดูอนิเมของอาทิตย์นี้หรือยังคะ? ท่านเบียเค้า...."
แล้วพอรู้สึกตัวอีกที...บทสนทนาของเรา...ก็ล่องลอยกันไปถึงไหนๆ....
ทั้ง ที่ยังอดแปลกใจกับตัวเองไม่ได้ เพราะผมไม่เคยคิดว่าตัวเองพูดเก่ง แต่กลับพูดกลับครูนัดได้เป็นเรื่องเป็นราวไม่ต่างกับตอนคุยกับปิ่น แต่ผมก็ดีใจ ที่ได้ยินเสียงครูนัดสดใสร่าเริงได้อีกครั้ง....
เรื่องสัพเพเหระของผม ทำให้ครูนัดรู้สึกสดชื่นขึ้นได้บ้างหรือเปล่านะ.....
"ดีจัง...."
"คะ?"
"อ๊ะ...เอ่อ....ผมแค่ดีใจ ที่เสียงนัดกลับมาร่าเริงแล้ว..."
เพราะเผลอคิดว่าครูนัดคล้ายกับปิ่น ทำให้ผมเผลอเรียกชื่อเธอไปห้วนๆเสียแล้ว....
"........"
เธอนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ทำให้ผมใจคอไม่ดี...นี่ครูนัดจะคิดว่าผมพูดอะไรแปลกๆออกไปไหมเนี่ย...
"ขอบคุณนะคะ แต่นัดไม่เป็นไรแล้วล่ะค่ะ"
น้ำเสียงยามเอ่ยประโยคนั้น ทำให้ผมโล่งใจ และเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว...
"ดีแล้วล่ะครับ..."
"เอ่อ...คือว่า ไหนๆก็ไหนๆแล้ว..."
"่ครับ?"
"นัดเรียกครูปราบว่า 'พี่ปราบ' ได้ไหมคะ?"
'พี่' เหรอ?
"เอ่อ...ทำให้ครูปราบลำบากใจหรือเปล่าคะ?"
"เอ้อ ไม่หรอกครับ...ไม่เลย..."
แค่....ไม่ค่อยชินน่ะครับ....
"งั้น...ฝากตัวด้วยนะคะ พี่ปราบ"
*******************************************
สรุป
- ปราบเห็นครูนัดท่าทางไม่ค่อยสบายใจ คุณโอกิเลยแนะนำให้โทรศัพท์ไปคุย
- โดยแนะนำว่า ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องกลุ้มใจของเขาก็ได้ แค่พูดถึงเรื่องสัพเพเหระ ก็เป็นวิธีหนึ่งทำให้เขาสบายใจขึ้นได้
- ปราบโทรศัพท์ไป โดยเกริ่นเรื่องข้อสอบ ที่ใช้ติวให้ครูนัด ก่อนจะชวนคุยเรื่องอื่น
- ครูนัดเสียงสดใสขึ้น ทำให้ปราบดีใจ
- ครูนัดขอเรียกปราบว่า "พี่"
*******************************************
ส่งท้าย
"ปราบ? โทรศัพท์เป็นอะไรเหรอ?"
ผู้เป็นพี่สาวถามอย่างงงๆ เมื่อเห็นน้องชายของตนยืนจ้องโทรศัพท์อย่างพินิจพิจารณาอยู่เป็นนานสองนาน
"เปล่า...โทรศัพท์ไม่ได้เป็นอะไรหรอก...."
มุมปากทั้งสอง ของผู้เป็นน้องชายค่อยๆยกยิ้น จนกลายเป็นรอยยิ้มกว้าง
"นี่ ปิ่น....ดูท่าทางเราสองคนจะได้น้องสาวมาอีกคนแล้วล่ะ"